سلام عليکم

    بگذريم ، نکته ي مهم در فرمايش ايشان چيز ديگريست که اول شما را دعوت به ديدن فرمايش ايشان مي کنم و بعد ببينيم اين نکته چيست ؟

    ايشان فرموده اند :

با سلام خدمت دوست فرهيخته ام.

    به نظر من انديشه يه چيزه. هر نوع تقسيم بندي انديشه يک خطاي محضه.

    انديشه از جنس نوره و هميشه عقلانيت بشر چنگ به ريسمان حقيقت مي زنه. بهمين واسطه است که مي گن سر هر کي بخواي مي توني کلاه بذاري ولي سر خودت نمي توني. و باز هم بدين واسطه هست که از عقل و انديشه به عنوان پيامبر دروني انسان ياد مي شه. دين و به قولي انديشه هاي ديني در واقع انديشه نيستند. در واژه ها دقت کنيم. دين و منسوبات اون در واقع علم هستند. يک آگاهي هستند. اين علوم زماني که در دستگاه عقلانيت شخص مخاطب محلول شدند به عنوان انديشه شناخته مي شوند.

    ...

    شاد و موفق باشي

    اين بود عين فرمايش ايشان ، ولي بنده با اصلي ترين نکته ي اين فرمايش کار دارم ، مقدمتا عرض کنم که يک مسئله ي تاريخي است که عقل و بشرح ايضا فکر ، ذکر ووو ي ما و از جمله همان چشممان هم که بقول مرحوم علامه گفتيم مي افتد به چيزي ، آيا فقط مدرک ( به ضم ميم ) هستند ؟ يا ( به فتح ميم ) مدرک هم هستند ؟

    مي دانيد که منابع فقه يا دين را هم عقل گفته اند و هم کتاب و سنت ، و اجماع به قول ما را ، يعني عقل ، بشرح ايضا فکر ، ذکر ووو ، فقط مدرک نيست بلکه مدرک هم هست .

با فرمايش ايشان در بحث فراگيري و فراگيري ديني هم همين مسئله برايمان پيش مي آيد همانطور که من فراگيرنده و فراگير شده هستم ، آيا من مسلمان يا ديندار هم همين طور است ؟

    يعني مثلا همين انديشه ي ما که هم فرامي گيرد و هم موضوع فراگيريست ، آيا بقول ايشان انديشه ي ديني ما فقط موضوع فراگيريست ؟

    يا فراگير ديني هم داريم ؟ مثلا پيامبر ؟