سلام عليکم .

    ديشب باز برف خوبي آمد ، يعني باز امروز فرصتي دست داد که خدمت برسم و در ادامه ي بحثي که پيش آمده ببينيم چگونه  نقد مي کنيم يا مي سنجيم و اندازه مي گيريم .

   البته ما بعنوان يک نفري که دين دارست براي اين کار مثلا اندازه گيري فکر مي کنيم يا مي انديشيم ، چراکه آخرين کتاب ديني مي گويد : انه فکر و قدر .

   ولي آيا مثلا منتقدي که ديني به او نرسيده هم فکر مي کند و مثلا مي سنجد ؟

    و در ثاني چگونه مي سنجد يا اندازه گيري مي کند ؟

    خب فعلا کاري نداريم که يکي مثلا مي گويد حس مي کنيم و مي سنجيم مثلا مثل دانشمند حسي يا حسيون ، و يا يکي هم عقل يا خرد را کارشناس ، کاردان يا به اصطلاح متخصص و شايسته ي اين کار مي گويد مثلا مثل به اصطلاح حکيم يا اين چيه فيلسوف ، و يا اين وسط ميان عقل و حس يا حس و عقل هم ميداندار قلب يا دلست مثلا مثل به اصطلاح عارف و شايد هم اين چيه عاشق و شايدم بقول مرحوم علامه طباطبايي همان که ميان قواي سه گانه ي ما اول قوه ي خيالمان است که فعال مي شود ، البته پس افتادن عضوي از اعضاي قوه ي حس مثلا چشم ما به جهان بيرون از حس هم و ديدنش !؟

    ولي در اين فرصت مي خواهيم براي يافتن پاسخ پرسش دوم تا مي شود فکر کنيم انشاءالله تعالي .

    چه گفتم ؟ فکر کنيم !؟

    بگذريم ، در بحث گذشته گفتيم که در تعريف فکر گفته شده : فکر حرکتي است به مبادي و از مبادي به مراد ، در مورد نقد هم گفته شده : در قديم که پول بصورت سکه بود و سکه هم از طلا ، نقره و ديگر ، کساني که سر و کارشان با پول بصورت سکه بود آخر کارشان داشته ي روزانه ي طلا ، نقره و ديگرش را مي سنجيدند که چقدر ش طلاست ؟ نقره ؟ و از ديگرش هم به چه اندازه ؟ و اين اندازه گيري يا سنجش نقد گفته مي شد که ملاک يا ميزان سنجش و اندازه گيري آنها هم طلا ، نقره و ديگر بود .

   بعبارت ديگر براي يافتن پاسخ پرسش خودشان که مثلا دشت يا کاسبي روانه ي ايشان چقدر است ؟ اين کار را مي کردند يعني نگاه مي کردند که ببينند چقدر ش طلا ، نقره و ديگر است ؟ و البته براي اين کار يعني نگاه کردن هم چشمشان مي افتاد به دخلشان .

   ولي براي اينکه ببينند ، و در ثاني طلا ، نقره و يا قسم ديگرش را ببينند .

   پس اين ديدن چشم يا مثل آن تعريفي که براي فکر گفته شده ، حرکت چشم بينايي براي ديدن مقدار طلا ، نقره و ديگر دخلشان بوده و بعبارت ديگر بنا را براي ديدن اينها مي گذاشتند ، نه اينکه مثل تعريفي که از فکر گفته شده حرکتي داشته باشند به طرف دخلشان و بنا را براين بگذارند که در دخل چشمشان به چه مي افتد ، چراکه در تعريف مذکور گفته مي شود که حرکت به مبادي ( تصوري و تصديقي ) ست .

   مگر اينکه بگوييم بنارا بر ( تصور و تصديق ) بگذاريم ، مثل صرافهاي قديم که بنارا بر طلا ، نقره و ديگر مسکوکات مي گذاشتند ، که از قضا قضيه هم همينطورست !

   مثلا در تعريف علم يا دانش گفته شده : دانش اگر همراه با ( حکم ) ي باشد تصديق است والا تصورست ، والا هم مثلا چنين حاشيه زده شده که : و ان لم يکن اذعانا بالنسبة فتصورا .

   بعبارت دقيقترش بنا بر همان دورقم ايجاب و سلب گذاشته شده ، در حاليکه در تاريخچه ي نقد ديديم که مي خواستند ببينند دخل چيست ؟ نه اينکه چي نيست ؟ در حاليکه در تعريفي که عرض شد ، اگر هم بنا را بر ( تصور و تصديق ) بخواهيم بگذاريم ، يک رقمش چيزي جز عدم يا سلب رقم ديگرش نيست !؟

  بنا براين اينکه در تعريف نقد ، سنجش و اندازه گيري گفته شده که مثلا مثبت و منفي يا منفي و مثبت چيزي را ديدنست يا مثلا خوب و بد يا بد و خوبش را ؟ اين با تعريف فکري که گفتيم سازکارترست تا آنچه که به آن نقد و بررسي گفته مي شد .

  مطلب ديگر اينکه در آيه ي : انه فکر و قدر ،  فقط اين گفته نمي شود که وليدبن مغيره انديشيد و اندازه گرفت ، و بر مبناي : جادو ، داستان اسطوره ها و ديگرش ، مثل طلا ، نقره و ديگر مباني انديشه ي صرافهاي قديم و برفرض مباني منطق قديم و جديد که ايجاب و سلب يا صفريک جديدش باشد ، بلکه در آيه هر فکري با اين مباني را هم مي گويد که هر چند انديشيدند و اندازه گرفتند ، ولي : ... کيف قدر ؟

  خب ، فعلا بسه در اين فرصت و ادامه ي بحث بماند براي فرصتي ديگر ان شاءالله تعالي .

سلام عليکم .

    امروز صبح برف مي آمد و ما هم کار را تعطيل کرديم و فرصتي شد که خدمت شما عزيزان برسم ، در اين فرصت در ادامه ي موضوع حکومت که عرض شد يعني حکم کردن يا بقول خودمان فرمان دادن مي خواهيم از حاکم  يعني حکم کننده يا حکم ران و يا فرمان روا حرف بزنيم .

    چراکه حرف اين بود که حکم حکم خداست و هريک از ما هم بقدر خويش حاکم يا حکمران ، ولي مثلا برادرمان جناب دکتر غريب عزيز و گرامي حرف را چنين برداشت کرده اند که بايد حکم حکم خدا باشد و حکم ما هم خدايي ، وگرنه اصلا حکم نيست .

    و اين مسئله برايشان پيش آمده که اگر حکم نيست پس چيست ؟ به تعبير ايشان :  ... چه مصداقي دارد ... ؟

    عرض شود که اگر يادمان باشد ما در قسمت پاياني بحث قبلي رسيديم به همين جا که وقتي مثلا گفته مي شود : اين سفيدي سياهي نيست ، نظر مرحوم علامه طباطبايي در اينجا بقول استاد شهيد مرتضي مطهري اين بود که :

    اين قضيه يعني مثلا اين ، که مثلا سفيدي است ، سياهي نيست ، يا آن ، که مقصود جناب دکتر عزيز و گرامي است ، حکم نيست ، اول اينکه از سه قسمت تشکيل نشده که عبارت باشد از اين مثلا سفيدي يا مثلا آن که مقصود ماست ، و سياهي يا حکم بقول ما ، و رابطه ي فيمابين ايندو ، يعني في مابين مثلا سياهي و سفيدي و يا مقصود ما و حکم ، بلکه از دوقسمت تشکيل شده .

    و در ثاني در اين قضيه ، به تعبير استاد شهيد قضيه ي سلبي ، حکمي صادر نمي شود ، نه اينکه صادر مي شود و از يکي از دورقم ايجابي و سلبي سلبي آنست .

    خلاصه پايان بحث قبلي به اينجا رسيد که مرحوم علامه تعبير ( عدم الحکم ) را مي خواستند پيش بکشند ، حالا بقول عضوي از اعضاي حسي ؟ يا حسش ؟ و يا ... ؟ که ماند .

    بماند ، حالا آيا مقصود مثلا برادمان هم همينست ؟ يعني آيا پرونده ي بحث قبلي مفتوحه است ؟  

    يک وقتي داستان راستان تقسيم صفر ميان احمد و اکرم در کتاب رياضي سوم ابتدايي را برايتان گفته ام ، که وقتي از مدرسه به خانه آمدند و مادرشان برايشان شامي کباب !؟ گذاشته بود که نهار بخورند ، و گربه هم همان نزديکيها در عکس کتاب نشان داده مي شد ، و ايندو باهم گفتند که اگر شامي کبابي در کار بود هريک سهمي از آن داشتند ولي حالا که ( نيست ) اين !؟ را ميان خود تقسيم مي کنند و در آخر داستان هم ديديم که کتاب گفته بود : به هرکدام هيچ شامي کباب مي رسد !؟

   حالا هم اگر مقصود مثلا برادرمان اين است که اين عدم الحکم يا حکم نيست را کس يا کساني در نظام اجتماعي ما بين خود تقسيم کرده اند ؟ خب نوش جانشان ، مثل هيچ شامي کبابي که بقول دانش شيرين رياضي بخورد دانش آموزان ما داده شده ، مي شود و ... !؟ که اميدوارم دانش آموز نگاه کند به غذايش که بقول امام باقرالعلوم عليه السلام در تفسير : انظر الي طعامک ، مقصود فقط صبحانه ، نهار و شامي نيست که مي خورد ، دانش آموز را عرض مي کنم و کاري با مديريت ها در سطوح مختلف جامعه ندارم بقول مثلا برادمان ... ، که :

    حالا سوال اينجاست که اينها در نظام اجتماعي ما چه مصداقي دارند؟

سلام عليکم .

    جناب دکتر غريب عزيز و گراميم در پيامشان پرسشي را مطرح فرموده اند که اول آن را ببينيم بعد بريم دنبال پاسخي که به ايشان داده شده و بعدش هم ببينيم نظر شما عزيزان چيست ؟

    ايشان چنين فرموده اند :

    سلام

    تولد امام رضا ع برشما و عزيزانتان مبارک
    ممنون از پيامتان . تذکر لطيفي بود . حتمآ متوجه بوديد که منظور من از حکومت ها همين دولت هاي چند روزه هستند که با جابجايي شان بسته به ميزان برداشت شان از حقيقت- حکم را هم جابحا مي کنند.
    در ضمن راهنمايي برادر ي که اجازه ي انديشه اي جز آ نچه خود معتقد است را نمي دهد . و در مقام نمايندگي از انديشه اي آن را  تخريب مي کند و زيبا را به خلايق  زشت مي نمايد و راهنمايي هم نمي خواهد ديگر راهنمايي نيست .
    راستي اگر حکومت را همان حکومت واحد الهي مي دانيد منظورتان از اينکه همه در آن حاکم و محکومند چيست؟

    اما عرض بنده خدمت ايشان :

    عليکم السلام دکتر جان قريب . 
    با عرض تبريک متقابل عرض کنم که ما حداکثر دو رقم حکم که نداريم که حکومت يا حکم کردن و بقول خودمان فرمان دادن هم حداکثرش هم دو رقمي باشد و يک رقمش مثل مثلا همان که اجازه ي انديشيدن را و در واقع حکم يا فرمان دادن را به ديگري ندهد ، مثل خوارج که مي گفتند حکم يا فرمان از آن خداست ، پس : اي علي تو حق فرمان دادن نداري !؟ در حالي که خودشان حکم مي دادند که : حکم حکم خداست !؟ که امام عليه السلام هم فرمودند حرف شما کلمه ي حقيست ولي اراده ي شما اينست که من حکم نکنم ! در حاليکه خودتان حکم رانيد . خب فکر مي کنم پاسخ پرسش شما را هم دادم ، چراکه حکم حکم خداست و هو معکم اينما کنتم ، حالا مانده به اين که هو يا او چقدر با هريک از ماست که به همان اندازه هم حکمراني يا فرمانروايي داشته باشيم . ناگفته نماند که هرچند بقول مولي : هو مع کل شيئ ، ولي : لابمقارنه ، و هرچند : غير کل شيئ ، ولي : لا بمزايله ، که در خطبه ي اول نهج البلاغه امام الحاکمين فرموده اند .
    راستي سلام و تبريک ما را به والده ي بچه ها و به شرح ايضا نورديده ها خصوصا محجبه خانم برسانيد .
    جمعه هم بر شما مبارک باد .

    و اما نظر شما ؟ ...

سلام عليکم .

    خوشحالم که مطلب براي عزيزان روشنه .  

    : ( چراکه ) مثلا صاد گرامي بروشني آنرا فرموده اند ، ببينيم :

    ضمن عرض ادب و سلام و عرض تبريک بمناسبت سالروز تولد آقا عالم ال محمد صل الله عليه و اله و سلم در رابطه با بحث شما ، انديشه ، معرفت و آغاز ش را ( عرض ميکنم ) بقول شما ، آقا فرموده اند :
    عبادت زياد ، البته کثير نه متعدد بقول حضرت علامه و همچنين علامه ي شهيد ، تفکر يا انديشيدنست ، و اولش هم معرفت يا شناخت ، حالا در شناخت ديني شناخت او و در غير ديني شناخت خود ، و اصل يا پايه و اساس اين معرفت هم توحيد است و نه واحدي دو رقمي بقول منطق قديم و جديدش و چند رقمي فازي که در يکي از وبلاگها ديدم گفته شده منطق خدا هم منطق فازيست !
    : ( چراکه ) گفته منطق قرآن که حرف خداست منطق فازي است .
    عين مطلب ايشان در آخرين نوشته بنده در وبلاگم آمده .
    خلاصه آقا خيلي خيلي دور شده ايم از محمد و ال محمد صل الله و عليه و اله و سلم و خيلي خيلي نزديک شده ايم به معلم اول ، ثاني ووو ، و امروزه هم که باب دندان است رياضي و رياضي فيزيکش .  

    خب ضمن عرض تبريک متقابل خدمت ايشان و شما عزيزان ياعلي .

    پيدايش کثرت در معرفت يا شناخت (3) :

    صورت مسئله (3) :

    نقطه ي آغاز (5) :

    گفتيم که به نظر مرحوم علامه نقطه ي آغاز قوه ي خيالي است ، البته پس از اينکه بقول ايشان : مثلا عضو بينايي ما افتاد به چيزي در جهان خارج و آنرا ديديم .

    حالا کاري هم به اين نداريم که پس از حس آن تجريد از حسي که ايشان مي فرمايند يعني چه ؟ و آيا تجريد کننده هم همين قوه ي خيال ماست ؟ ووو ؟ مثلا تجزيه و ترکيبي هم که استاد شهيد در پاورقي فرموده اند و تفکر يا انديشيدن را هم نوع زاينده ي ترکيب عنوان فرموده اند هم همينطور ، يعني فعلا بماند .

    و نه تنها با اين هم کاري فعلا نداريم که بقول استاد شهيد قوه ي خيال و حافظه يا بايگاني بقول مرحوم علامه يکيست ، بلکه با يادآوري حافظه هم کاري نداريم که پس از مرحله ي حس در مرحله ي همين قوه ي خيال يا حافظه است ؟ يا مرحله ي بعد اين قوه يعني قوه ي عقل ؟ که مشروح اين سه مرحله از قول ايشان بعرض رسيد .

    فقط اين پرسش را مطرح مي کنم در اينجا ، يعني در به اصطلاح دنياي اين چيه اينترنت جهاني !؟ که آيا حکم يا فرماني که مرحوم علامه در فرمايشات خويش دارند چند رقميست ؟

    يعني با اين هم کاري ندارم که اين کار ، حکم يا فرمان را عرض مي کنم ، کار حس است ؟ يا خيال ويا عقل ايشان ؟

    کدام حکم يا فرمان بقول خودمان ؟

    همان که در اين فرمايش مرحوم علامه آمده :

    در نخستين بار که چشم ما بر اندام جهان خارج افتاد و البته اين سخن بعنوان مثال گفته مى‏شود و گر نه پيش از اين مرحله مراحل زيادى از حس و بويژه از راه لمس پيموده‏ايم و تا اندازه‏اى خواص مختلف اجسام را يافتيم فرض کنيم يک سياهى و يک سفيدى ديديم سياهى و سفيدى براى مثال اخذ شده و غرض دو خاصه حقيقى از خواص محسوسه اجسام است مثلا اول سياهى را که با حرکت ابصار بوى رسيده بوديم و پس از وى سفيدى را ادراک کنيم و البته هنگامى که سياهى را ادراک کرديم معناى وى را با تجريد از حس ادراک نموده يعنى پيش خود بايگانى و ضبط کرده و پس از آن بادراک سفيدى پرداختيم و هنگامى که با حرکت دومى به سفيدى رسيديم هنگامى است که سياهى را داريم همينکه به سفيدى رسيديم سياهى را در آنجا نخواهيم يافت و معلوم دويمى را چون بجائى که اولى را برده بوديم ببريم ... .

    واستاد شهيد هم در پاورقي اين قسمت از فرمايش ايشان فرموده اند :

    ( يکى از اعمال مخصوص ذهنى عمل مقايسه سنجش است از لحاظ ترتيب قدر مسلم اينست که اين عمل پس از عمل تخيل تبديل کردن علم حضورى به علم حصولى و پس از سپردن حد اقل دو صورت به قوه حافظه انجام مى‏گيرد هر چند در عمل مقايسه وجود دو صورت شرط نيست زيرا ممکن است‏يک چيز خودش را با خودش سنجيد و مقايسه کرد ولى قدرت ذهن بر اين عمل وقتى پيدا مى‏شود که حد اقل دو صورت پيش خود حاضر داشته باشد . ذهن در اثر قوه سنجش قدرت دارد که هر دو چيز را با يکديگر مثال سفيدى و سياهى متن و يا يک چيز خودش را با خودش مثال سياهى و سياهى متن بسنجد و تطبيق کند و چون در اين مرحله مقايسه بين دو مفهوم است و نظر بخارج نيست‏باصطلاح حمل اولى است نه حمل شايع و دو مفهوم بسيط را با يکديگر مقايسه مى‏کنيم ذهن بلا واسطه حکم ايجابى يا سلبى مى‏نمايد يعنى در تصديق خود احتياج به حد اوسط ندارد و از اينجا معلوم مى‏شود که اولين تصديقهايى که ذهن بانها نائل مى‏شود مربوط به عالم مفاهيم است نه به عالم خارج حمل اولى است نه حمل شايع بعضى از روانشناسان جديد معتقدند که اولين احکامى که ذهن طفل صادر مى‏کند مربوط بخواص اشياء خارجى است و قهرا از قبيل حمل شايع است نه حمل اولى و البته آن هم آن خواصى که با احساسات و تمايلات طفل بستگى دارد از قبيل اين قند شيرين است و در حقيقت طفل در احکام اوليه خود ارزش اشياء را براى خود و بعبارت ديگر منافع خود را از اشياء بيان مى‏کند تحقيق در اين مطلب که آيا اولين احکام ذهن چيست‏با غرض اين مقاله بستگى ندارد آنچه با غرض اين مقاله بستگى دارد اينست که مفاهيم وجود و عدم و وحدت و کثرت بلکه ضرورت و امکان و امتناع پس از توفيق يافتن به حمل چيزى بر چيزى و برقرار کردن نسبت‏بين دو چيز براى ذهن پيدا مى‏شود .
    بعضى ديگر پنداشته‏اند که اولين حکمى که ذهن صادر مى‏کند حکم بوجود دنياى خارج است و البته اين نظريه از چند جهت مخدوش است و لا اقل از اين جهت که حکم بوجود دنياى خارج فرع اينست که ذهن تصورى از وجود هستى داشته باشد و تصور وجود نه فطرى است و نه از راه هيچيک از حواس معقول است که وارد ذهن شود و اين تصور فقط پس از توفيق يافتن به حمل و حکم بين دو چيز براى ذهن دست مى‏دهد پس لازم است قبل از آنکه ذهن حکم مى‏کند بوجود عالم خارج لا اقل يک حکم ديگر کرده باشد .)

    ... تو اينرا ( اين دو رقم را عرض مي کنم ) فعلا تعبدا فرض کن و روي اين فرض ببين قضيه چگونه است تا بعد در محل خودش برايت ثابت شود ، ... .  

   بعبارت ديگر بعد گفته خواهد شد که اين را از کجا آورده اند ؟ در جهان خارج که مثلا چشم به آن نيفتاده ، مثل مثلا دو حالت قطع و وصلي که در رياضيات براي شاگرد گفته مي شود ! حالا بماند چند حالتي منطق فازي !؟

   پس در کدام جهان ؟ ان شاءالله در فرصت بعدي ببنيم مرحوم علامه اين دو رقم را از کجا آورده اند ؟ اين حکم يا فرمان دو رقمي را عرض مي کنم .

  فعلا خدا نگهدار .

پيدايش کثرت در معرفت يا شناخت (3) :

    صورت مسئله (3) :

    نقطه ي آغاز (4) : پاسخي به يک پرسش :

سلام عليکم .

    عکاس گرامي پرسشي را مطرح فرموده اند به اين صورت :

    اگه ما اون دوران قبل از ورود به اين جهانو واينکه چه چيزي اول بار چشممون به اون خورد ومعرفت پيدا کرديم ويا نکرديم نسبت به اونچيز آيا وقتي که به دنياي ديگري از اين دنيا وارد شويم هم همينطور خواهد بود ؟

     آيا باز هم از ياد آوري آنچه که در گذشته بوده اينگونه عاجز خواهيم بود ؟

    مثلا :

    ميگويند که در مراحل زندگي مرحله ايي بنام مرحله ذر (ذره) بوده که خداوند پيماني از همه نوع بشر گرفته است که در اين دنيا ويا در دنيايي که در شکم مادر بوده ايم اون پيمان را بخاطر نمياوريم وهيچ چيزي از اون لحظه ها بخاطر نداريم همه اون چيزي که از اون دوران در ذهن اين دنياييمون هست چيزايي هست که بعد از بدنيا آمدن به ما آموخته اند واگر نميگفتند ماهم نميدانستيم .

اين معرفت آيا در دنياي ديگر هم اينگونه خواهد بود ؟ آيا همه آنچه را که در اين دنيا بوده ايم در دنياي ديگر به ما خواهند گفت تا بياد بياوريم اونهم به همين صورت ؟ در حاليکه ميدانيم معرفت آموختني نيست بلکه نوعي شناخت است که در جوهره وجودي هر کس بايد پيدا شود وخودش به آن برسد .

   عرض شود که دنيايي ما در آن هستيم بعبارت ديگر زمان حال ما قبل و بعدي دارد ، ولي اينکه ماقبل و مابعدش کدام دنيايي است ؟ مسئله اي است که در اين پرسش آمده و پاسخ آن هم داده شده ، البته دنياي ماقبلش که عبارت است از دنيايي است که در شکم مادر بوده ايم و به نظر مي رسد که قبل از آن هم تعبير به عالم ذر يا مرحله ي ذر شده .

    در حاليکه وقتي گفته مي شود دنيا به معني پايين ، پست و از اين دست است و در ثاني در برابر آخرت ، البته فيمابيني هم دارند اين دو که از آن تعبير به عالم برزخ مي شود ، مثل همين عالم خيالي که مرحوم علامه فيمابين عالم حس و عقل ما مطرح فرموده اند .

    بنابراين پاسخ پرسش وقتي مي تواند شفاف باشد که مراد ما از مثلا دنيا شفاف باشد .

   همچنين قضيه ي يادآوري مثلا دنياي