اندیشه ی دینی :

سلام علیکم

    عزیزانی هم که عنایت بیشتری داشته اند دریافته اند که انگیزه ی ما در اینجا هم فراگیری اندیشه ی دینی است که مثل مثلا حکومت دینی فراگرفتنی است ، خصوصا پس از انقلاب دینی یا اسلامی ما که انتظار می رفت موضوع فراگیری ماهم باشد ، حالا در نظام آموزشی جدید و به اصطلاح دانشگاهی ما ؟ و یا در نظام قدیم و به اصطلاح حوزوی این چیه ویژیه علوم دینی ؟ و یا نه بلکه در نظام آموزشی دینی ؟! بماند .

    پس انگیزه ی مثلا انفعالی در مقابل سر ریز اندیشه های وارداتی خصوصا پس از انقلاب نیست ، چه رسد به اینکه در مقابل نظام آموزشی جدید و قدیم ما باشد که ما را وارد این بحث کرده باشد که پیگیر اندیشه ی دینی باشیم ، مثل آنکه گفته شود خواستار حکومتی دینی در مقابل حکومتهای غیر دینی ، از جمله این چیه جمهوریهایی که گفته می شود باشیم ، که شکلش فرقی نکند و بقولی مظروف ، محتوا ووو ی آن را دینی کنیم .

    یعنی این خرد ماست که ما را مجبور به اندیشیدن می کند ، و این هم بعرض رسید در خلال بحث ، و اصل مطلب در اینجا همین بود ، و نه اینکه همانطور که عرض شد مثلا اندیشه های وارداتی ما را مجبور بفکر کرده باشند .

    خب ، حالا بحث این است که آغاز اندیشه ما و بعبارت دیگر جبارش عقل یا خرد ماست ؟ که بفرمانش فکر یا اندیشه ی ما هم مثل مثلا چشم ما می افتد به چیزی ؟ مثلا به دنیای خارج بقول مرحوم علامه ؟ یا عقل و خرد ما ما هم مثل اندیشه ما مجبورست ؟ جبارش کیست ؟

    خب ، اجازه می خواهم که بیشتر از این وقتتان را نگیرم و ادامه ی بحث را بگذاریم به فرصتی دیگر انشاءالله تعالی و اجازه بفرمایید فعلا حرف را با این سخن پیامبر اعظم صل الله علیه و اله وسلم به پایان برسانم که در زمان ما طلبه ها همان اوایل جامع المقدمات می خواندند :

سلام علیکم

    بگذریم ، نکته ی مهم در فرمایش ایشان چیز دیگریست که اول شما را دعوت به دیدن فرمایش ایشان می کنم و بعد ببینیم این نکته چیست ؟

    ایشان فرموده اند :

با سلام خدمت دوست فرهیخته ام.

    به نظر من اندیشه یه چیزه. هر نوع تقسیم بندی اندیشه یک خطای محضه.

    اندیشه از جنس نوره و همیشه عقلانیت بشر چنگ به ریسمان حقیقت می زنه. بهمین واسطه است که می گن سر هر کی بخوای می تونی کلاه بذاری ولی سر خودت نمی تونی. و باز هم بدین واسطه هست که از عقل و اندیشه به عنوان پیامبر درونی انسان یاد می شه. دین و به قولی اندیشه های دینی در واقع اندیشه نیستند. در واژه ها دقت کنیم. دین و منسوبات اون در واقع علم هستند. یک آگاهی هستند. این علوم زمانی که در دستگاه عقلانیت شخص مخاطب محلول شدند به عنوان اندیشه شناخته می شوند.

    ...

    شاد و موفق باشی

    این بود عین فرمایش ایشان ، ولی بنده با اصلی ترین نکته ی این فرمایش کار دارم ، مقدمتا عرض کنم که یک مسئله ی تاریخی است که عقل و بشرح ایضا فکر ، ذکر ووو ی ما و از جمله همان چشممان هم که بقول مرحوم علامه گفتیم می افتد به چیزی ، آیا فقط مدرک ( به ضم میم ) هستند ؟ یا ( به فتح میم ) مدرک هم هستند ؟

    می دانید که منابع فقه یا دین را هم عقل گفته اند و هم کتاب و سنت ، و اجماع به قول ما را ، یعنی عقل ، بشرح ایضا فکر ، ذکر ووو ، فقط مدرک نیست بلکه مدرک هم هست .

با فرمایش ایشان در بحث فراگیری و فراگیری دینی هم همین مسئله برایمان پیش می آید همانطور که من فراگیرنده و فراگیر شده هستم ، آیا من مسلمان یا دیندار هم همین طور است ؟

    یعنی مثلا همین اندیشه ی ما که هم فرامی گیرد و هم موضوع فراگیریست ، آیا بقول ایشان اندیشه ی دینی ما فقط موضوع فراگیریست ؟

    یا فراگیر دینی هم داریم ؟ مثلا پیامبر ؟

    بسم الله الرحمن الرحیم ، یا ایها المدثر ، ... ، انه فکر ... ، علیها تسعة عشر ، ... : قرآن عظیم ، سوره ی مدثر

سلام علیکم

    البته از جمعه که بقولی روز تعطیل است می توان برای نوشتن مطلب بهره برد ولی چه می شود کرد ؟ بعضا جمعه ها از دیگر روزها ی هفته بیشتر کار داریم ، خصوصا وقتی در طول هفته برای این کارها فرصتی نداشته باشیم ، یکی مثل همین که الان در خدمت شما هستم .

    خب بحث به کجا رسید ؟ در قسمت قبلی در پاسخ یکی از عزیزان عرض شد که ما حتی دوتا اندیشه هم نداریم که یکی از آن مثلا اندیشه ی دینی باشد ، چه رسد به اینکه گفته شود ما سه ، چهار ووو اندیشه داریم !؟

    البته اندیشه ی شما و بنده و دیگری با هم فرق دارد ، همچنانکه اندیشه ما با اندیشه ی دینی ما فرق دارد ، یعنی همانطور که عرض شد در پاسخ به آن عزیز مثلا اندیشه شما می تواند از اندیشه ی بنده کاملتر باشد و دیگری هم مثلا از ما دوتا کاملتر و بعبارت دیگر دینی تر ؟!

    یعنی چه ؟ می خواهم عرض کنم که حتی اندیشه ی ولیدبن مغیره هم که قرآن عضیم می فرماید : انه فکر ، یعنی او اندیشید ، اندیشه ای دینی است !؟

    یعنی اندیشه ای نداریم که اندیشه ی دینی نباشد ! مثلا اگر ، یعنی اگر مثلا اندیشه ای بعنوان اندیشه ی این چیه صهیونیزم یا این چیه صهیونیسم گفته شود که هست این اندیشه هم اگر باشد اندیشه ای دینی است !؟

    پس می رویم سراغ مادرشان ، اندیشه ها را عرض می کنم ، که حداکثر دو اندیشه را مطرح می کند ، حالا چه بقول قدیمش اندیشه ای " ایجابی و سلبی " و چه بقول جدیدش اول سلبی که عبارتست از همین " صفر و یک " ی که معرف حضورتان هست و بچه مدرسه ای هایمان هم ورد زبانشان شده !؟

    ساده عرض کنم که حرف اینست که ما یک اندیشه ی درست داریم و یک اندیشه هم نادرستش ، یا اول نادرست و دوم درست که حرف در نظام آموزشی ما ، چه قدیم و به اصطلاح حوزوی و چه جدیدش که ختم به دانشگاه می شود همین حرف جدید است ، یعنی نادرست که درستش را در حوزه یا دانشگاه دارند برایمان !؟

    یعنی قضیه مثل قضیه ی اندیشه ی ما و اندیشه ی دینی ما نیست در نظام آموزشی قدیم و جدیدمان که در مدرسه کاملتر شود دانسته ی ما ، یا یقول قرآن عظیم : علم الانسان ما لم یعلم ، یعنی آنچه را که نمی دانیم در آنجا بدانیم ، بلکه حرف از دانا کردن نادان است در آنجا !؟

بسم الله الرحمن الرحیم ، یا ایها المدثر ، ... ، انه فکر ... : قرآن عظیم

سلام علیکم

ضمن عرض تبریک امروز که برادر عزیزم آقا سید محمد رضا واحدی ( لبگزه ) در این امر بر بنده سبقت گرفته اند و شرمنده ام کرده اند ، و پیش از ادامه ی بحث عرض کنم که یکی از عزیزان ضمن نکته ای مسئله ای را جویا شده اند که در پاسخ عرض کنم فعلا در شیخ نوایی کوچه ی غفاری روبروی مدرسه ی غیر انتفایی مشغولیم !؟

غرض از مزاحمتم نیز یکی همان نکته ایست که ایشان فرموده اند و عبارت از این است که گویا ایشان چنین برداشت کرده اند که بنده هم مثل مرحوم علامه این چیه رئالیسم می اندیشم ؟

البته نه لا اله الا الهی به تفسیر مثلا جناب جوادی آملی که حرفش رفت ، که طبق منطق ارسطویی تفسیر شده ، یعنی بنا بر مثبت و منفی منتها به شکل جدیدش یعنی منطق این چیه کامپیوتری ! یعنی منفی و مثبت .

حالا چه این میوه ی ممنوعه را یکی از ما خواست که بخورد و چه حداکثر دو تا از ما ، یعنی تا اینکه ما حد اکثر دو نفر خواستیم که بشویم و یکی از ما مثلا همان این چیه رئالیسمش .

با این حساب ما دورقم اندیشه حتی یک رقمش دینی آنرا هم نداریم !؟ چه رسد به اینکه یک رقمش مثلا این چیه رئالیسم یا و شاید هم این چیه رئالیسم دینی آن باشد ، مثل همین این چیه جمهوری و جمهوری اسلامی که شکلی از اشکال حکومت باشد ، : " چراکه " حداکثر دو رقم حکومت که نداریم که یک رقمش مثلا جمهوری باشد و رقم دیگرش اسلامی آن .

بلکه حد اکثر یک رقم اندیشه داریم همان اندیشه ای که شما و بنده داریم و اندیشه دینی اندیشه ی بعدی همین است که پیامبر ما را از آن با خبر می کند و بعبارت بهتر : علم الانسان ما لم یعلم ، البته : کلا ... ، چراکه : آنوقت خدا هم دو رقمی می شود !؟ همان حرفی در منطق قدیم و جدید زده می شود و بعدش هم وقتی انسان را هم خدا نمی شود گفت و هم نه خدا سومی آنرا می گویند که : نه هست و نه نیست ، ممکن الوجود را عرض می کنم .

بگذریم ، بهترست که وارد این گونه مقولات نشویم که یک وقت بقول این چیه وبلاگ وزین ( لبگزه ) یکی پیدا می شود و برایمان این چیه رمان می سراید که : چه کسی پنیر مرا جابجا کرده ؟

در حالیکه اندیشه ما سر جایش است و اندیشه دینی هم چیزی جز همان نیست و روند تکاملی آنست که بفکر ما نمی رسد و عقل یا بقول خودمان خردمان حکم به پیروی از آن می کند ، چرا : فبشر عباد ، الذین یستمعون القول و یتبعون ( اندیشه ی بهتر را که کامل ترست از اندیشه ی خودمان و نه رقم دیگرش ) ، که آقا امام موسی کاظم علیه السلام چنین تفسیر دارند از : فبشر عباد ، الذین ... .

فعلا یا علی

سلام علیکم

    و کاری هم با مثلا فرمایش مرحوم علامه هم نداریم که وقتی می فرمایند : " نخستین بار که چشم ما افتاد به اندام جهان خارج " آیا چشم حسی افتاد ؟ و همچنین چشم دلی ؟ ووو ، و از جمله چشم فکری ؟ یا بقول مرحوم مطهری که در توضیح فرمایش ایشان داشتند : " فاقد ذهن " و منجمله فاقد فکر هم هستیم ؟

    چراکه حرف آن تفسیر و همچنین فرمایش مرحوم علامه را می توان چنین گرفت که افتادن مثلا چشم ما به چیزی مثل مثلا افتادن گوش ولید بن مغیره به آنچه که از پیامبر گفته می شد ، یک کاری است که کار همه می تواند باشد و امری فطریست یعنی خلقت اولیه ی ما چنین است ، بنا براین هرچند پشتوانه ی عقلی ، فکری ووو دارد که همین افتادن مثلا چشم ما وقتی که می افتد به چیزی افتادن حس ، قلب ووو ی ما و بعبارت دیگر خودماست یعنی روح یا جان خدا دادی ما و بقول ملای رومی که می گوید :

    " ما رمیت اذ رمیت گفت حق ، کار حق بر کارها دارد سبق "

    افتادن عقل ، فکر ووو ی ما هم دارد سبق .

    پس حرف آن تفسیر را می شود به این معنا توجیه کرد ، همچنین حرف مرحوم علامه را هم ، چراکه ما با اندیشه ی خدا دادی مثلا باشم نگاهی به اندام جهان خارج انداخته ایم و نه با اندیشه ای که پس از مثلا افتادن چشم ما به جهان خارج بقول ایشان مثلا " یک سیاهی " به فکرمان رسیده .

    تا اینجا فرقی نه تنها بین ما و مثلا مفسر آن تفسیر و همچنین مرحوم علامه هیچ علامه ی دیگری هم نیست بلکه با پیامبر و پیامبر اعظم صل الله علیه و اله وسلم که بشری مثل ماست نیست ، یعنی همه این اندیشیدن و مثلا افتادن چشمش را داریم .

    و البته اندیشه ی خدا دادی ما و این اندیشه ی دینی است که نه تنها با اندیشه ی فطری ما فرق دارد ، چراکه بقول مثلا مرحوم علامه ، البته با توضیح مرحوم مطهری ، ما و از جمله اندیشه یا فکرمان از آن بی خبر بود و پیامبر پیام رسان این بود .

    بنده نمی خواهم بگویم که حرف در مثلا افتادن چشم با افتادن مثلا اندیشه یکی نیست ، خیر ، حرف یکیست ، ولی حرف حرف دانشمند حوزوی و دانشگاهی ما هم نیست ، چه رسد به حوزه و دانشگاه شرق و غرب .

    خب ، امیدوارم که زیاد طولانی نشده باشد که حوصله ی خواندش را نداشته باشید ، فعلا خدا نگهدار .